Bell Huey

Het Amerikaanse leger worstelt al decennia lang met twee tegengestelde denkrichtingen: aan de ene kant ziet men dat gedecentraliseerde besluitvorming van belang is op het gefragmenteerde slagveld, aan de andere kant maken technologische middelen het mogelijk om op het niveau van de individuele soldaat mee te kijken en mee te beslissen. In Vietnam was dit onder andere de helikopter die een toezicht houdende rol mogelijk maakte:

 

In the final analysis, the helicopter's most pernicious contribution to the fighting in Vietnam may have been its undermining of the influence and initiative of small unit commanders. By providing a fast, efficient airborne command post, the helicopter all too often turned supervisors into oversupervisors. Since rarely was there more than one clash in any given area at any given time, the company commander on the ground attempting to fight his battle could usually observe orbiting in tiers above him his battalion commander, brigade commander, assistant division commander, division commander, and even his field force commander. With all that advice from the sky, it was easy to imagine how much individual initiative and control the company commander himself could exert on the ground, until nightfall sent the choppers to roost.”

 

De les hieruit is natuurlijk dat technologie tegenwoordig het mogelijk maakt om alles gedetailleerd aan te sturen en te controleren. De les is dus ook om daar terughoudend mee om te gaan omdat dit het ware leiderschap lager in de organisatie geweldig kan frustreren.