John Emmitt Sloan

Binnen het Amerikaanse leger onderscheidde tijdens de Tweede Wereldoorlog één divisie zich in hoge mate: de Amerikaanse 88th Infantry Division. Deze divisie had een battefieldperformance (mate van effectiviteit en efficiëntie) van 1,14 en bevond zich eenzaam op plaats 9 in een top 10 met voor de rest alleen maar Duitse divisies.

 

De top 10 heeft betrekking op operatie ‘Diadeem’, het offensief richting Rome in mei/juni 1944, en wordt aangevoerd door de Fallschirm-Panzer-Division 1 Hermann Göring met een battlefieldperformance van 1,49. De kwaliteit van de 88th Division werd door de Geallieerden en de Duitsers erkend. Belangrijke vraag is waarom deze divisie zo goed was, zeker omdat ze zich op het eerste oog niet onderscheidde van andere divisies. Bij nauwkeuriger bestudering komen er verschillen op het terrein van leiderschap en training naar voren en daar was één persoon verantwoordelijk voor, generaal-majoor John Emmit Sloan, de bevelhebber van de divisie. Hij was opgeleid aan de U.S. Naval Academy (!) in Annapolis en met 55 jaar eigenlijk te oud voor actieve dienst. De reden waarom hij toch het commando kreeg was dat hij zich had onderscheiden als instructeur op Command and General Staff School in Fort Leavenworth. Door consequent zijn opvattingen over leiderschap naar voren te brengen, voorbeeldgedrag te tonen en zijn officieren en manschappen te trainen wist hij deze divisie op een kwalitatief hoog niveau te krijgen.

 

Kenmerkende eigenschappen van de officieren en manschappen waren, volgens Dupuy, die deze divisie beschrijft in zijn boek ‘Understanding War’ (116 - 120):

  • “Aggressiveness
  • Attention to detail
  • Strict discipline
  • Inspirational talks and messages
  • Personal presence in the front line
  • Being sure subordinates had what they needed to do the job
  • Making sure every assignment was carried out properly, including those not immediately related to military procedures
  • Requiring strict adherence to established standards for military courtesy and
    proper uniform
  • Prompt relief of any subordinate who could not or would not do his job
  • Making friendly gestures to establish rapport with subordinate commanders
  • Grasping and communicating the ‘big picture’ and role of each unit in overall objectives.”


Na de oorlog noemden de veteranen van deze divisie als belangrijkste redenen voor hun succes: “Personal presence in the front line, discipline, courage and aggressiveness… They were proud to be in a division that they now knew to be an excellent, outstanding unit, and they realized that the man primarily responsible was Sloan.’ Sloan deed nog meer dan het bovenstaande: tijdens rustige tijden trainde hij zijn divisie en hij zette een special trainingsprogramma op achter het front met eisen die overeenkwamen met die van de Duitsers. Hij toonde interesse in zijn manschappen en zorgde dat zij het zo goed mogelijk hadden en eiste van zijn officieren hetzelfde professionalisme als de Duitsers. Nieuwelingen werden snel opgenomen en “imbued with the spirit of the division. When the division was out of line Sloan still insisted upon smart salutes and buttoned buttons, and got them from proud soldiers.”

 

Dit is een mooi staaltje van leidinggeven met een heleboel lessen, te weten: